Tekstil işçisi Gülsüm ve evde parça başı iş yapan Aysel. İki emekçi kadın. İkisi de 31 Mart seçimlerinde CHP’nin İBB adayı Ekrem İmamoğlu’ya oy vermiş. Seçimlerin yenilenmesine ise tepkililer.

Geçinebilecek bir ücret, haklarını kullanabilecekleri sağlıklı bir çalışma yaşamı, işsizlikten korkmadan çalışmak, örgütlenme hakkı, kendini güvende hissetmek, kendine zaman ayırabileceği bir hayat!

İşsizlik, geleceksizlik korkusu içinde bırakılan Melek, çocukluğunda oyun gibi gördüğü tekstili, çalışma ve yaşam koşullarını anlattı.

Farklı kentlerden kadınların anlatımları, işkollarına ilişkin veriler, araştırmalardan notlar, raporlardan yansıyanlar, izlenimler, mektuplar ve taleplerle Türkiye'de kadın işçi gerçeği bu dosyada!

Hazır giyim sektöründe yaşanan şiddet ve ayrımcılık İnsan Hakları İzleme Örgütü’nün (HRW) raporuyla gözler önüne serildi.

Dersim’den bir kadın işçi sesleniyor: Onlar zenginleşirken biz hakkımız olan zammı dahi hak etmeyen oluyoruz. Ne kadar baskı kurarlarsa kursunlar emeğimiz için bir arada olmamız gerektiğini biliyoruz.

Sultangazi’deki bir tekstil firmasında çalışan Sultan 3 yıl sonra emekli olmanın hayalini kuruyor. Aynı işyerinde çalışan Ayten de yaşlı pek çok insanın artık tekstilde çalıştığını anlatıyor.

Çalıştığı tekstil firmasından atılan, tazminatı taksitle verilecek olan İşçi Gülcan yaşadığı hukuksuzluğa tepki gösteriyor: ‘Sanki ben taksitle çalışıyordum da bana tazminatımı taksitle veriyorlar.’

Tekstil işçisi kadınlardan ‘kriz yok’ diyen hükümete tepki: Biz maddi sıkıntılar çekerken siz şaşalı törenler düzenliyorsunuz!

Denizli’den dokuma işçisi bir kadın fabrikadaki kazanımlarını anlatıyor: ‘20 yıldır süren gelenek, biz toplanıp yazı yazınca bitti. Anladım ki işçiler birleşince güzel şeyler oluyor...’

Bazen bir fotoğraf karesi ve tek bir cümle ne çok şey anlatıyor! Yemek yiyeceği vakitte yorgunluktan uyuya kalan 57 yaşındaki tekstil işçisi Sultan'ın tezgah başına geçince sorusu ‘emeklilik’ oluyor.

Çocuk, genç, yaşlı, göçmen, mülteci... Sömürünün alabildiğine yoğunlaştığı Çağlayan’daki atölyelerde en çok duyulan söz ‘Yorgunum’. O yorgunluk işçileri hayal bile kuramaz hale getirmiş.

Tekstil işçisi kadın anlatıyor: Koşullarımız kölelik desem abartı olmaz. Ustabaşı bize diyor ki ‘Hamileyim, doğuruyorum, aybaşı oldum diye sakın yanıma gelmeyin yakarım, sonunuz kapının önü olur’.

6 ay önce doğum yapan tekstil işçisi anlatıyor: ‘Hijyenik bir soyunma odası yok, kreş yok. Çocuğu emzirmeden işe geliyorum. Sütümü tuvalette sağıyorum. Şef uzun kalıyorum diye beni tehdit ediyor’

Asya ülkelerinde sömürü ve kölelik düzeylerinde çalışma şartlarına karşın her gün işçi direnişi ile karşılaşmak mümkün. Kamboçya’da da tekstil işçisi kadınlar ücretleri ödenmediği için yol kesti.

Dünyanın en büyük markalarından Zara’nın ürünlerine bir etiket de üretim yapan işçiler tarafından eklendi.

Denizli’de bir tekstil fabrikasında gaz sızıntısından etkilenen 37 işçi hastanelik oldu. İşçilerin durumunun iyi olduğu öğrenildi.

Colin’s’te çalışan Havva Özdoğan önce sendikaya üye olduğu için sonra da sendika değiştirdiği için işten atıldı. Havva Colin’s’te neler yaşandığını anlatıyor...

Herkes sıcacık yatağında... Hayır değil, bir de gece vardiyası işçileri var. Onların günü, gecesi nasıl geçiyor biliyor musunuz?

Boya kokusu tinerle karışmış, koku bütün fabrikaya yayılmış. En uç köşede hamile bir kadın çalışıyor doğumuna iki ay kalmış. “Güvencem olsun” diye çalışmak zorunda. Peki ne kadar sağlıklı bir güvence?