Birkaç gün önce Suriyelilere yönelik ırkçı söylemlere katılanlar duydukları öfkeden pişman olmuşlar mıydı? Belki... Kesin olan ise üzülseler de hâlâ zihinlerinde onları kemiren “ama”larının bitmediği.

Biz o savaşı 4 yıl önce yaşadık, bitirdik. Şimdi Türkiye’de yeni yaşam savaşları veriyoruz’ diyen mülteci kadınların en büyük mutsuzlukları okul çağındaki çocuklarının çalışmak zorunda olması.

Salcomp Xiaomi fabrikasında TİS sürecindeyiz. Türk Metal’e sesleniyoruz: Biz işçilerin taleplerine kulak verin, bizimle konuşmadan sözleşme yapmanızı kabul etmiyoruz.

Biz işçilerin günlük olarak ürettiği bu implantların ücretini bile alamıyoruz. Buna rağmen mesailerle en fazla 17-20 bin lira alabiliyoruz

‘Kurduğumuz bağlar biçim değiştirebilir. Her zaman başarılı olamasa da zorlukların üstesinden gelme çabası, Sally Rooney’nin açtığı pencereyle birlikte her şeye rağmen iyimserdir.’

‘İşe başlayalı üç ay olmuştu ki makineye ayağı sıkıştı. Bir buçuk ay raporun ardından yerini değiştirme sözüyle tekrar işe döndü. Değiştirmediler, Serhat bir hafta sonra aynı makinede canından oldu.’

‘Bu ülkedeki yoksulluk sınırı 42 bini bulmuşken hiç utanmadan taban ücreti 65 lira olarak belirlendi. Sendika yeni sözleşmeyi bizden gizliyor.’

Çıkartılan yasalara, kanun hükmünde kararnamelere rağmen inandığımız bir kolektifin parçası olmak…

‘Kaç kaç’ zamanı kaybolan Perizade’nin hikayesini bugün konuşuyoruz ancak o hikayesini bilip, bilmediğimiz binlerce çocuktan biri.

Artık biliyorum, bize açlığı, yoksulluğu, işten atılma korkusunu yaşatanların kimler olduğunu. Bu zamana kadar sırf ailem istiyor diye AK Parti’ye oy veriyordum. Ne kadar yanlış yaptığımı...

Peki ben olduğum yerden olacağım yere giderken düşe kalka görüntülene görüntülene elime verilen bu listedeki şeylere tik atmak için mi rahatlıyorum?

İstanbul Sözleşmesi eylemine katıldıkları gerekçesiyle gözaltına alınıp 1 ay boyunca cezaevi koşullarındaki geri gönderme merkezinde tutulan, sonra farklı illere sürgün edilen 3 İranlının yaşadıkları…

Ben dört yıl önce eşimden ayrılsam da anneanneme bunu bir buçuk yıl önce söyleyebildim. Ne dedi biliyor musunuz? ‘Mari kuzum naa yapacak o adam yalnız başına, ne yiyip içecek?’

Arda Sincan’da bir okulun kantin işletmecisi. Yüz yüze eğitime ara verilmesiyle bir yıldır çalışamayan Arda, 4 kişilik ailesiyle bu süreci nasıl geçirdiklerini anlattı.

Ankara, Yenimahalle’de seçim sürecinde çaldığımız her kapıda duyduğumuz şey yoksulluk oldu.

Kadınlar arasındaki “haklarımıza sahip çıkmalıyız” duygu ortaklığı apaçık. Kastları da buna… Çünkü bugün haklarına sahip çıkan kadınlar, yarın tüm yaşamsal sorunları için de bir araya gelirler.

‘Bu şekilde geçinmek kenarda dursun yaşamak çok zor. Böyle sürmesi de mümkün görünmüyor.’

“Ya kazanamazsam?”, “İş bulamazsam?” kaygılarıyla sınava hazırlanan Irmak, tüm gelecek kaygılarına bir de bugün hayatta kalma kaygıları eklenince yaşadığı gerilimi anlatıyor.

Asıl hayatınız için en önemli şey devam etmek, direnmektir; devam etmek, çünkü vahşi doğanın vaadi şudur: Kıştan sonra, her zaman ilkbahar gelir.

10 Ekim Ankara Katliamı’nda kaybettiğimiz barış güvercinlerinden biri Elif Kanlıoğlu. Onu anlatan Elif belgeseli de ‘barış’ı, ‘mücadele’yi, ‘vazgeçmeme’yi, diretiyor insana.