Okullarda temizlik yapan TYP ve İUP’li kadın işçiler, güvencesiz koşullarda, düşük ücretlerle çalışıyor. Güvenceli iş, insanca yaşanabilir ücretler istiyorlar.

1998 yılında ilk adımı atılan Gençlik Yaz Kampının bu yıl 19’uncusu düzenleniyor: 18-25 Ağustos’ta İzmir-Selçuk’ta başımızı birbirimizin omzuna yaslamaya, içimizi yıkamaya gidiyoruz!

Dergimizin Temmuz sayısı, işçi ve emekçi kadınların Şimşek programının karşısında yaşadıklarını anlattığı, mücadele örneklerini yansıtan yazılarla bezeli.

Şiddet ve kadın cinayetlerine ilişkin yaptığımız anketin sonuçları hiç de şaşırtmadı. Kadınlar devletin ve yasaların kendilerini korumadığını, şiddetin ekonomik sorunlar nedeniyle arttığını düşünüyor.

İşe yetişme telaşı bir yana günlük yaşadığımız tacizlerin ve zorbalığın haddi hesabı yok. Yaşadıklarımız sıradanlaşıyor ama kabullenmesi mümkün değil…

'Bu mektubu bir çığlık olarak görün; hem kendi sesim, hem de benim gibi susmak zorunda kalan binlerce emekçi kadın adına.'

Çocuk istismarı toplumun öfke patlamasına sebep olmuşken, meseleyi nasıl tartıştığımız önemli. Önemli olan bir şey de bu duruma alışmamak ve sessiz kalmamak.

Bir işçi kadının tüp bebek yapabilmek için sağlık sistemiyle, fabrika yönetimiyle, iş arkadaşlarıyla verdiği maddi ve manevi mücadelesi...

Yoksulluğa ve işsizliğe karşı mücadele etmeden nafaka hakkına sahip çıkılması mümkün mü?

Okumak ve müzik öğretmeni olmak isteyen 17 yaşındaki genç kadının hayalleri elinden alınmış. Şimdi ise insanca koşullarda çalışabilmek için iş arkadaşlarıyla mücadele etmekte kararlı.

Dokunduğumuz her kadını görerek, hayatın tüm zorluklarına karşı sıcak ve güvenli omzumuzu sunarak, yaşadığımız hiçbir şiddetle barışmadan dirseklerimizi çıkararak mücadele! İşte bunu yapabiliriz…

Gülay ve Fatma tekstil işçisi iki kadın. Sendikalı olmakla olmamak arasındaki farkın ne olduğunu anlattıkları bu sohbet, kadın işçilerin bir şeyleri değiştirme ihtiyacını da ortaya koyuyor.

Sennur Sezer... Kaybedeli 4 yıl oldu. Kaç yıldır edebiyatla ilgileniyor olmama rağmen çok sonra tanıdığıma hayıflandığım o “emeğin ve direncin” şairi...

Dünyada ve Türkiye’de savaşalar, yoksullaşma ve şiddet sarmalının hedefi haline gelen göçmen kadınların yaşantısına bakalım.

TPI Composites’te çalışan Petrol-İş üyesi 3600 işçinin, sefalet zammına ve işten atmalara karşı iş bırakma eylemi kazanımla sonuçlandı. Kazanımın ardında neler olduğunu TPI işçisi bir kadın anlatıyor

Ortak kaderler yaratan, evlilikleri ve hayatları bir zincirin halkalarına dönüştüren berdelin bedelini yine en ağır şekilde kadınlar ödüyor.

Okul kapama en son tedbir olarak düşünülmesi gereken bir tedbirdi ama en önce ve en kolay bu yapıldı. Gerekli koşulların hemen oluşturularak okulların acilen açılmasını talep etmemiz gerek.

...Çünkü bir aradalık ve dayanışma çok güç işlerin üstesinden gelebilir. Bazen anlatamadıklarımızı sökeriz içimizden, bazen baş edemediklerimize meydan okuma cesareti buluruz.

Üç vardiya sistemiyle, günde 4-5 saat uyku ile, günde ortalama 12 saat aralıksız çalıştırılıyorlar. Yorgunluktan harap olmuş vaziyette, üstüne koca dayağı, ustabaşı küfrü ve hakaretleri ile.

‘Biz daha çok mahalleliyi dinledik…İstekleri o kadar makul ve anlamlıydı ki bunları sizinle paylaşmazsak olmazdı.’