Bazı tarihler vardır; takvimde bir gün gibi durur ama insanın hayatını ikiye böler. 21 Ocak o günlerden biri. Eşimi kaybettiğim günün yıl dönümü.

Onu bir kazada değil, bir iş cinayetinde kaybettim. “Kaza” dediğinizde fail yok olur; “cinayet” dediğinizde ihmali, denetimsizliği ve göz göre göre gelen ölümü işaret edersiniz.

O gün evden her zamanki gibi çıktı. Çalışmak için, ekmek kazanmak için. Akşam döneceğini sanarak uğurladım. Bu ülkede binlerce kadın gibi... Sonra bir telefon geldi. Bir eve daha ateş düştü. Bir eş, bir baba, bir emekçi daha soğuk rakamlara eklendi.

İş cinayetleri yalnızca çalışanı öldürmez. Geride kalanları da susturarak yaşatır. Yarım kalan hayatlar, bastırılması beklenen bir öfke ve “güçlü ol” denilerek yüklenen ağır bir sessizlik bırakır. Devam etmemiz istenir. İtiraz etmeden...

Yıllar geçti. Acı geçmedi. Ama şunu biliyorum: Bu kader değil, tercihlerin sonucudur. Denetlenmeyen iş yerlerinin, görmezden gelinen uyarıların, kâr uğruna hayatların hiçe sayılmasının sonucudur. Bu düzen öldürüyor ve öldürdüklerini istatistik diye gizliyor.

Bu yazıyı acımı hafifletmek için değil, gerçeği görünür kılmak için yazıyorum. Çünkü iş cinayetleri konuşulmadıkça, sorumlular hesap vermedikçe bu ölümler sürüyor.

Bu satırlar bir vedadan ibaret değil. Bir işçinin, bir eşin, bir babanın ölümüne tanıklık. Unutmak için değil; unutturulmasına razı olmamak için...

Fotoğraf: Ekmek ve Gül