Çürümüşlük ve toplumsal yozlaşmanın, dayanışma içinde olan kadınların duygularını mücadeleye nasıl evirdiği bu raporu hazırlarken bir kere daha anladım.

Her gün derneğin kapısından içeri giren onlarca kadınla tek tek görüşüp dertlerine bir çözüm bulmaya çalışırken yılın sonunda böyle bir rakamla karşılaşacağımızı tahmin etmiyordum. Derneğimizin dayanışma ağına başvuran kadın sayısı; 8 bin 349. Küçük bir mahalleye göre çok büyük ve korkunç bir rakam. Yaşadığımız mahallede binlerce kadın derneğin dayanışma ağına başvurdu. Düşününce sadece bu mahallede bu rakamla karşı karşıya kaldıysak Türkiye genelinde şiddetin türlü biçimlerine maruz kalmış kadın sayısının yüz binleri hatta milyonları bulduğu bir dönemle karşı karşıyayız.

Raporu hazırlarken aslında şiddet türlerinin neredeyse tamamının yoksulluk kaynaklı olduğunu bir kere daha anlamış oldum diyerek başlamak istiyorum. Yoksulluğun yetişkinleri yıpratması yetmiyormuş gibi henüz doğmamış bebeğin sorunu haline geldiği bir dönemdeyiz. Çocukların eğitim görme hakkını bir tarafa bıraktığını ve yoksullukla baş edebilmek için “Nasıl para kazanabilirim” arayışına girdiğini ise 600 çocuğun derneğimize iş başvurusu talebiyle gelmesiyle görmüş olduk. Gençlerin hayallerini yaşamayı bırakıp hayal bile kurmaktan vazgeçtiği bu dönemde ne yapabiliriz diye düşünürken, onların sadece günü kurtarmak için çırpındıklarını ve bunun karşısında ne yapabilirizi daha çok anlamış olduğumu söyleyebilirim. Dernekte mücadele etmenin tesadüf olmadığını; yan yana durmanın, birlikte hareket etmenin önemini; tüm bu sorunların karşısında nasıl güçlendiğimi, zor görünse bile yan yana gelerek çocuklarımıza daha temiz bir gelecek bırakabileceğimizi bu raporu hazırlarken bir kere daha anladım. Kimse bizlere altın tepside bir hayat sunmayacak. Birbirimizin dertleriyle dayanışma içinde, güçlü bir şekilde ayağa kalkacak ve mücadele ederken bizlerden çalınan hayatımızı hep birlikte geri kazanacağız.

Fotoğraf: Özgür Ekin Baran Türker