İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Hastanesinde çalışan yaklaşık 100 taşeron yemekhane işçisi, işe iade ve kadro talepleri için başlattıkları direnişi sürdürüyor. Cuma günü eyleme geçen işçiler, bu sabah iş başı saatinde hastane bahçesinde toplanarak yürüyüş gerçekleştirdi.

Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) sisteminden çıkışlarının yapıldığını gören işçiler yetkililerle görüşmek üzere hastane yönetim binasına girmek istedi. İşçiler, karşılarında özel güvenlik barikatını buldu. Özel güvenlik görevlileri işçilerin binaya girişini engelledi.

Yemekhane işçilerinin binaya girişi engellenirken hastane yönetimi yemekhane işçilerinin görev tanımında olan yemek ve içecek taşıma işini, temizlik işçilerine yaptırdı. 

İşçiler, amirlerinin kendilerine eyleme katılanlara soruşturma açılacağı tehdidinde bulunduğunu aktardı. Hastane bahçesini eylem alanına çeviren işçiler, "Ya hep beraber ya hiçbirimiz" diyor.  Artık taşeron sistemin kölelik koşullarında çalışmak istemediklerini dile getiren işçiler, işe geri dönüşün tek tek değil, tüm işçileri kapsayacak şekilde ve kadrolu olarak yapılmasını talep ediyor. DİSK/Gıda-İş öncülüğünde bir araya gelen işçilere SES Aksaray Şubesi üyeleri ve Dev Sağlık İş üyeleri destek verdi. İşçiler yaptıkları basın açıklaması ile taleplerini bir kez daha kamuoyuna duyurdu.

Emekliliğine iki yıl kala kapının önüne konuldu

Taşeron yemekhane işçisi Nuriye Yalçınkaya çalışma koşullarını anlattı. 12 yıllık emeğinin ardından haksız şekilde işten çıkarılmasına tepki gösteren Yalçınkaya, Temmuz 2014'te başladığı işinde, resmiyette "bulaşıkçı" olarak görünmesine rağmen temizlikten ütüye, yük taşımacılığından salon hazırlığına kadar her işe koşturulduğunu belirtti. Emekliliğine sadece iki yıl kala işsiz bırakılan işçi şunları ifade etti: "Bulaşıkçı olarak girdim ama sadece bulaşık yıkamıyordum. Temizlik, ütü, paspas, cam silme... Her şeyi bize yaptırıyorlardı. Hafta sonu iznimiz vardı. Akşama kadar ayakta, dinlenmeden çalışıyorduk. Yemek molamız bile yoktu. Sadece 5-10 dakikalık namaz molasıyla günü bitiriyorduk. Aşağı inip 800 tane ayranı, 30 koli suyu da biz taşıyorduk. Ekmek aralarını hazırlıyor, meyveleri, tatlıları diziyorduk. Yapmadığımız hiçbir iş kalmadı ama en ufak bir şeyde azar işitiyorduk."

Nuriye Yalçınkaya

'Abimin acısını yaşayamadan işe döndüm'

İşini her zaman kendi evi gibi sahiplendiğini, kimseyle bir sorun yaşamadığını belirten taşeron işçisi, "Bugün abimin vefatının yedisi... Memlekete cenazeye gittim, 8 saatlik yolu bir gün içinde gidip geri dönmek zorunda kaldım. Acımı bile yaşayamadım, yasımı tutamadım; yeter ki işim aksamasın dedim. Evimde nasılsam işyerinde de öyle titizdim, arkadaşlarıma bir tek kötü sözüm olmadı. Şimdi ise bir günde kapının önüne konulduk. Bu benim çok zoruma gidiyor" dedi.

'İşimi geri istiyorum'

İşten atılmasıyla birlikte sigortasının da kesildiğini belirten işçi, "Benim çoluğum çocuğum var, evim kira. İki bekar çocuğum var, onları nasıl evlendireceğim, kirayı nasıl ödeyeceğim? Önümde tek bir güvencem vardı; emekliliğime sadece iki yılım kalmıştı. İki sene sonra emekli olacaktım, şimdi her şeyim bitti, sıfırlandı. Bu yaştan sonra nereden, nasıl iş bulacağım? Emeğimi ve işimi bana geri versinler" diye seslendi.

Fotoğraflar: Barış Salık/Evrensel