14 Nisan günü Siverek'teki okulda yaşanan silahlı saldırı, toplumdaki bölünmeyi bir kez daha bana gösterdi. Büyük oğlum 8. sınıf öğrencisi. Akşam okuldan telefonuma gelen mesajda öğretmen "İş bırakma kararı aldık, sendikalı öğretmenlerimiz eyleme katılacak" yazarken, 4. sınıf öğrencisi olan küçük oğlumun öğretmeninden gelen mesaj ise "Eğitim öğretim aksıyor, hiçbir şey değişmiyor" şeklindeydi.

Peki hangisi olmalı? Öğretmenler yapılan bu saldırıya karşı başta kendi ve çocuklarının geleceğini, can güvenliğini düşünerek buna "dur" demek adına sokağa çıkıp ses mi çıkarmalı? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi zaten içeriği tartışılan eğitim programına devam mı etmeli? İki çocuğum, iki ayrı okul, iki farklı düşünce fakat kaygı tek:“Çocuklarımızın geleceğini en güvenli yer olarak düşündüğümüz okulların güvenliğini kim sağlayacak? Hangi eğitimcinin söylediğini dinleyeceğiz?”

Bu olayda sanık çocuk. Fakat tek başına suçu 14 yaşındaki bir çocuğun omuzlarına yüklemek ne kadar doğru? Ya da bu çocuğun bu hale gelmesindeki tek sorumlu anne ve babası mı diye düşünmeden edemiyor insan. Çünkü bu çocuğu bu hale getiren; mevcut sistem, onun ürettiği politikalar ve tabii ki bu sistemin başka bir kolu olan eğitim sistemi. Ben sadece kendi çocuklarım için kaygılanmıyorum; bütün çocuklar için, hatta kestiremediğimiz yarınlarda doğacak çocuklar için kaygılanıyorum. Bu düzen ya da şu an yaşamaya maruz bırakıldığımız sistem değişmedikçe bu durum artacak. Yani aslında büyük oğlumun öğretmeninden gelen mesajın yolundan ilerleyip; bir öğretmen öldürüldüğünde tek başına bir grup öğretmenin derdiymiş gibi düşünmeden ya da bir kadın öldürüldüğünde veya bir gazeteci... kim olursa olsun tek başına onların ses çıkarması gereken bir olaymış gibi değil de birlik olup, yapılan her haksızlığa karşı birlikte ses çıkarmadıkça bu durum daha da kötüleşerek devam edecek.

O yüzden çocuklarımız için, yarınlarımız için, bu düzeni değiştirmek için hep birlikte, omuz omuza ses çıkartıp mücadele etmeliyiz.

Fotoğraf: Canva