Yine biz kadınlar üzerinden yapılan bir pazarlama örneği izledik yakın zamanda. Ama bu sefer başka, bu sefer çok bariz şekilde bir kafenin kız KYK yurdunun karşısında olması "zengin otomobil kültürüne sahip erkeklerin kalbinin ısıtılmasını" vadettirilebiliyor. Sanki bu öğrenciler onlara bunu vadediyormuş gibi. Sadece orada barınıyor olmamız bile bir “davetiye” yaratıyor bu güruha. 
Okumaya, çalışmaya, yaşamaya, hayata katılmaya çalışırken insan oluşumuzdan önce maddeleştirilen cinsiyetimizin bize yarattığı zorlukları her zaman aklımızın bir kenarında tutmak zorundayız, onların gözünde ne olduğumuzu hep düşünmek…
Ne yurtlarda ne yolda ne okulda ne gittiğimiz herhangi bir yerde bu his peşimizi bırakmıyor. Sözde bunlar için alınmış ve alınması gereken önlemler karşımıza çıkıyor. Benim 18 yaşından büyük bir yurttaş olarak yaşadığım yurda 12’den sonra gidişimin aileme bildirilişi, okullarımızın bizim “iffetimizi korumak” adına kameralandırılışı, giyimimin "sınırlarımı bilmem gerekerek(!)" şekillenmesi fikri bir kenarda. Fakat bu zihniyetler, bize koyulan sınırları seyrederek kendilerini bu denli iğrenç yollarla göstermekten çekinmiyorlar. Çekinecekleri bir ortam da yaratılmadığından önlem alma ihtiyacını yine biz kadınlar bireysel olarak hissediyoruz. Bu problemler hakkında tekrar tekrar yazmanın, düşünmenin verdiği çaresizliği tarif etmek oldukça zor. Çünkü hâlâ bu mücadele bitmiş değil, hâlâ insan olarak kabul edilebilme savaşı veriyoruz hepimiz. Bunlara rağmen kendimizi ortaya koyabilmeyi, özgürce kendimiz gibi olabilmeyi temenni ediyorum hepimiz adına.

Fotoğraf: Ekmek ve Gül