1 Mayıs’a giderken memleketin dört bir yanında kadınlar buluşuyor, çalışma ve yaşam koşullarını konuşmanın yanı sıra 1 Mayıs günü hangi taleplerle alanlarda olacağının tartışmasını sürdürüyor. Esenyurt’ta da tekstil sektöründe çalışan kadınlarla bir araya gelerek 1 Mayıs’a giderken taleplerimizi ve yaşadığımız sorunlara dair çözüm yöntemlerini tartıştık.

‘Çocukların geleceği kaymış gitmiş’

Buluşmada okullarda son dönemde yaşanan saldırılardan ekonomik sıkışmışlığa, iş yerinde yaşanan baskılardan sosyalleşememeye, savaştan seçime kadar birçok konuyu ele alan kadınlar; birbirlerini daha çok anlamaya, görmeye ve yan yana gelmeye ihtiyaç olduğunu bir kez daha fark etmiş oldular.

Okullarda yaşanan sorunlara dair konuşmaya başlayan Emine şöyle anlattı hissettiklerini:

“Benim 7. sınıfa giden bir çocuğum var. Saldırılar olduktan sonra birkaç gün okula gönderemedim çocuğumu çünkü ben de herkes gibi korktum. Bu sadece öğretmenlerin iş bırakmasıyla olacak iş değil. Büyükler de bir şeyler yapmalı. Bugün okullar bu haldeyse eğer, çocukların geleceği kaymış gitmiş demektir. Ben ayda 40 bin lira için sabah çıkıp akşamın bir vakti gelebiliyorum evime. İşteyken aklım hep çocuğumda. Özel okullara gönderecek parası olmayanlar ne yapsın, ne yapalım? Bizi köle gibi çalıştırıyorlar. İstiyorlar ki çocuklar da okulları terk etsin, onlar da köle gibi çalışsınlar.”

Hemen ardından Filiz katılıyor sohbete:

“Okula giden çocuğum yok ama bu sorun benim de yaşamımı etkiliyor. Bugün okul olur, yarın fabrika olur, zaten sokaklarda güvenli yürüyemez hale geldik. Bana dokunmuyorsa sessiz kalayım diyemeyiz.”

İran’daki kadınların direnişi bizlere örnek

Muhabbetin seyri buradan savaşa dönüyor hızlıca. Kadınlar savaşın burnumuzun dibinde olduğunu ve bu savaşa sebep olanların, yarın bir gün bizim başımıza da bu çorabı örebilme ihtimalini konuşuyorlar. Ardından İran’daki direnişler tartışılmaya başlanıyor. Özellikle kadınların uzun zamandır tüm baskı ve zora rağmen sürdürdükleri mücadelenin aslında bir yanıyla kendilerine de örnek olabileceğini konuşuyorlar.

Hep beraber 1 Mayıs’a

Sonra muhabbetin seyri iş yerindeki koşullara gelince Emine yine anlatmaya başlıyor:

“Ben beş yıl öncesine kadar karşıda oturuyordum. Dükkanımız vardı. Kapattık bu tarafa geldik. İnanın beş senedir ilk defa böyle bir buluşmaya dahil oldum. Evden işe, işten eve... Şimdi siz anlattıkça biraz su serpiliyor içime. Ben sanıyordum ki bu ekonomik sorunlar, yetişememe, çocuk kaygısı hep bizim evimizde var. Sürekli çalışıyoruz ama bir türlü borçtan kurtulamıyoruz hali sadece bizde var sanıyordum. Demek ki herkes böyleymiş.”

Fatma da “Biz de yıllardır çalışıyoruz ama bir türlü belimiz doğrulmuyor, biz fakirleştikçe patronlar hep zengin oluyor. Arabası değişiyor, kılık kıyafeti güzelleşiyor. En son ne zaman kıyafet aldım kendime hatırlamıyorum” diyerek kendi durumunu özetliyor.

Sohbeti çay ve hazırlanan börek çörek bir nebze bölse de bir sonraki buluşmayı organize etmeye çalışıyor kadınlar. Dışarıda buluşulsa bir buluşma en az 500-600 lira, evlerde mi toplansak diye bir fikir geçiyor önce. Tiyatro, sinema zaten hayal olmuş. Yine en fazla yapılabilecek şey iş çıkışı birimizin evinde toplanmak diye konuşulurken Filiz hemen kadınları organize ediyor. “Haftaya 1 Mayıs. Zaten tatil de. Hep beraber 1 Mayıs’a gidelim.” Diğer kadınlar da hemen nasıl gideriz, kaçta buluşuruz diye hızlıca plan yapıyorlar ve cuma günü gece vardiyasından çıkan da sabah erkenden kalkan da bir buluşma noktası belirleyip konuyu kapatıyorlar. 

Fotoğraf: Ekmek ve Gül