Özel sektörde çalışan bir öğretmen olarak bu yıl da ücretim açıklanan asgari ücretin altına düşmüş durumda. Açlık sınırının da altında kalan bu maaş, kulağa komik gelse de ne yazık ki bu rakamlara talim ediyoruz.

Alım gücümüzün günden güne eriyip gittiği günleri yaşıyoruz. Bugün özel sektörde çalışan öğretmenlerin yaşadığı temel sorun, eğitim emeğinin nitelikli olmasına rağmen karşılığının yok sayılması. Yıllarca alınan eğitim, mesleki sorumluluklar ve taşıdığımız yük, maaşlara yansımıyor. Öğretmenlik yalnızca sınıfta geçen birkaç saatten ibaretmiş gibi görülüyor.

Oysa ders saatlerinin dışında kalan toplantılar, veli görüşmeleri, nöbetler, raporlar bu mesleğin görünmeyen kısmını oluşturuyor. Sorumluluklarımız artarken geçim koşullarımız her geçen gün biraz daha zorlaşıyor.

En can yakıcı nokta, bu tablo karşısında oluşan sessizlik. İşini kaybetme korkusu, itiraz etmeyi ve yan yana durmayı zorlaştırıyor. Pek çok öğretmen yaşadığı sıkıntıyı dile getiremiyor; çünkü özel sektörde bu sessizliğin bedeli çoğu zaman işsizlik oluyor.

Sızlanmak ya da yakınmakla bir şeylerin değişmeyeceğini hepimiz biliyoruz. Ancak bu sessizliğin, bu kabullenişin de bizi her geçen gün yalnızlaştırdığı açık. İhtiyacımız olan şey, susmak değil; aynı sorunları yaşayan öğretmenlerin bir araya gelmesi ve dayatılan sefalet ücretlerini kabul etmemek...

Fotoğraf: Evrensel