Hindistan’da şeker kamışı toplayan kadınlar rahimlerini aldırmak zorunda hissediyor. Maharashtra hükümetinin oluşturduğu bir komite, 2019 yılında Beed’de şeker kamışı hasadı için göç eden 82 bin 309 kadından 13 bin 861’inin rahminin alındığını ortaya koyarken, Ramanal’da Pepsi Co., Coca Cola gibi büyük şirketlere satılmak üzere şeker kamışı hasat eden kadınlar ağır çalışma koşullarını anlatıyor.

Independent UK’de yer alan habere göre Hindistan dünya şeker kamışı üretiminin yüzde 16’sını gerçekleştiriyor. Hindistan genelinde şeker kamışı hasadında yaklaşık 1,5 milyon kişi çalışıyor. Çalışanların büyük çoğunluğu uzak mesafeler katediyor ve tarlalara yakın derme çatma barınaklarda yaşamaya çalışıyor. İşçiler topladıkları şeker kamışı ağırlığına göre ücret alırken çoğu zaman günde 14 saat çalışıyor ve günlük 400 rubi (200 lira) kazanıyorlar. 

İşçiler aynı zamanda borçlandırılarak da çalıştırılıyor. Eşleriyle birlikte çalışmak için şeker kamışı tarlalarına gelen kadınlar, borçları karşılığı çalıştırılıyor, her gün yaklaşık 3 ton şeker kamışı kesmesi bekleniyor. Şeker kamışı hasadından elde edilen kazanç işçi çiftleri arasında paylaştırılıyor, bu nedenle eğer kadınlardan biri çalışmazsa diğer çiftler hasadı tamamlamak için yaptıkları fazladan iş karşılığında onlardan para istiyor.

‘Sistem rahmimi bile elimden aldı’

Çalışma koşullarının ağırlığı ise kadın işçiler açısından özel sorunlara yol açıyor. Derme çatma barınaklar, temiz tuvalet ve temiz suyun olmaması kadınların özellikle de regl dönemlerinde büyük sorunlar yaşamasına neden oluyor. Bununla birlikte tek bir vardiyayı kaçırmak dahi ücret kesintisi anlamına geldiği için kadınlar regl dönemlerinin ağır geçtiği zamanlarda dahi çalışmaya zorlanıyor. Bu nedenle birçok işçi kadın rahimlerini aldırmayı planladıklarını ya da bunu düşündüklerini belirtiyor.

Şeker kamışı hasadında çalışan Poornima isimli işçi kadın, rahim aldırma ameliyatını ciddi olarak düşündüğünü, ağır yük taşımanın ağrılarını artırdığını belirtirken işi bırakma gibi bir seçeneği olmadığı için bu yolu düşündüğünü söylüyor. Ancak bunu yapabilmek için dahi borçlanması gerekiyor.

Poornima, ağrısını hafifletmek için yılda 50 bin rupi (26 bin lira) harcadığını belirterek, “Sanki bu sistem, çalışmaya devam edebilmem için rahmimi bile elimden aldı” diyor.

Şeker kamışı işçisi Savita ise 2025 yılında rahmini aldıran işçilerden. Tarlada çalışırken kimsenin yardım etmediğini ve dinlenmesine izin verilmediğini söylüyor. Savita, ameliyattan aylar sonra hâlâ kanama yaşadığını ve daha fazla ağrı çektiğini ifade ediyor. Ameliyattan sonra enfeksiyon kaptığını ve ameliyat raporlarını istese de bu raporların kendisine verilmediğini, ameliyattan önce kimsenin kendisini uyarmadığını belirtiyor.

Maharashtra hükümetinin oluşturduğu komitenin yaptığı araştırmanın ardından hükümetin, rahim alma ameliyatlarını izlemek ve göçmen işçilerin koşullarını iyileştirmek amacıyla çeşitli önlemleri aldığı söyleniyor. Ancak şeker kamışı işçisi kadınlar, çalışma koşullarında çok az değişim olduğunu ve hükümetten hiçbir sosyal yardım almadıklarını belirtiyor.

Kaynak: Independent UK
Fotoğraf: H. Grobe /Wikimedia Commons (CC BY 3.0)