43 yaşında, iki çocuk annesiyim. Oğlum 11’ine kızım yedi yaşına girecek. Anaokulu öğretmeniyim, evlendikten sonra kendi isteğimle iki yıl çalışmaya ara verdim. Daha sonra oturduğum semte yakın özel bir anaokulunda çalışmaya başladım.

Üç yıl çalıştım, hamileliğimin son aylarında doğum izniyle birlikte ayrıldım. Oğlumla ilgilenecek kimse olmadığı için devam edemedim. Oğlum dört yaşındayken kızım dünyaya geldi. Bu süreçte hem sosyal hayattan hem de arkadaşlarımdan uzak kaldım.

Çocuklarım küçük olduğu için ve kimseye güvenemediğimden çalışma hayatına geri dönemedim. Daha sonra çalışma umuduyla aile apartmanına taşındım. Fakat annemin kronik rahatsızlıkları olduğu için çocuğumun bakımında destek olamadılar.

Çalışma hayatına 11 yıl ara vermek zorunda kalınca işime yabancılaştım. Acaba yapabilir miyim kaygısı taşıyorum. Bu süreçte yanımda kimsenin desteğini hissetmemek de beni oldukça üzdü. Ücretsiz kreşlerin ve çalışan annelere yönelik desteklerin yetersizliği de işe dönmemin önündeki en büyük engellerden biri oldu.

Görsel: Canva pro