Kayseri’de iki çocuk annesi bir veliyim. Çocuklarımdan biri ilkokula geçen sene başladı, birini de bu sene anaokuluna verdim. Tüm yazı çocuklarla birlikte geçirdikten sonra 14 Eylül’de ziller çaldı; veliler çocuklarla birlikte eğitim, borçlanma maratonunda sıkı bir mücadeleye başladı. Her yıl artan okul istekleri, zamlanan servisler ve sorgulamaya kapalı maarif sistemler...
Okullarda neler görüyoruz? Ders kitapları eksik, sürekli ek kitap arayışı ve buna çıkan masraf ile para istemleri, temizlik personelleri yetersiz sayıda, çocuklarımız okullarda hijyenden yoksun lavaboları kullanmak zorunda. Hatta çok zorda kalana kadar tuvalete gitmiyorlar. Sınıflar maksimum kapasiteye kadar dolmuş vaziyette ve bazı okullarda öğretmenin sesini bastıracak kadar dolulukta.
Kırtasiye masraflarına gelince, her yıl daha fazla madde içerikleriyle karşılaştığımız uzun listeler veriliyor ve acilen tamamlanıp getirilmesi isteniyor. Ben iki çocuk için 9 bin lira harcadım bu yılın başında. Öğretmene teslimlerde rulolarca peçete, litrelerce deterjan taşıyan veliler olduk.
Servis ücretleri geçen yıla göre yüzde 150 arttı. Bu yıl ikinci çocuğumun da okula başlamasıyla birlikte altından kalkamayacağım fiyatlar önüme seriliyor. Bu zamana kadar kira yüksek gelirdi, yüksek enflasyonlarla eriyen maaşımızda kiralar kadar eğitim masrafı sunuluyor önümüze. Servislerde abla sürecine girilmiş, ek ücret çocuk başı değerlendiriliyor. Okul çıkışı, ücretli aldıkları ek dersten sonra servisler tekrar okula girdiği için benzin ücreti de ister oldular. Bir de tabi forma parası var, onu da söylemeden geçmek istemem. 2 bin 500 lira verdik. Üzerine de anaokuluna kayıt parası. İlk dönem 6 bin ikinci dönem de bu kadar olur tahminen. Devlet okuluna verdik ama masraf yok diye düşünülmesin. Çocuklar okula adım attı diye sevinelim mi üzülelim mi belli değil.
Bu kadar uğraşın arkasından okullardan gelen şiddet haberleriyle sarsılıyoruz. Biz çocuklarımızın geleceği için bu kadar yük altında yaşam mücadelesi verirken ne bir güvenlik önlemi var ne de güven verebilecek bir girişim. Öğrenciler için umut yerine endişe, öğretmenler için yorgunluk, aileler için gelecek korkusu büyüyor. 
Günde iki kez yemeleri için beslenme çantaları hazırlıyoruz. En azından öğünlerinin biri ücretsiz olsun istiyoruz. Eğitimde adalet için somut adımlar istiyoruz.

Fotoğraf: DHA