HABAŞ’taki katliamdan geride kalanlar: Çocuklarımız üretilen mallardan daha mi değersiz?
'Yaşanan her işçi katliamından sonra akılda kalan sadece rakamlar gibi görünse de gerçekte yaşanan hiç de öyle değil. Patronlara servet, işçiye ölüm getiren bu kara düzen değişmeli.'

9 Kasım günü İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ demir çelik fabrikasında bir işçi katliamı yaşandı. 19 canımızı; alınmayan önlemler ve kâr hırsı yüzünden kaybettik. Birileri için yitip gidenler, sadece bir rakamdan ibaret olabilir. Ama geride bıraktıkları için durum öyle değil. 

Öfkeli işçiler, "Üretimin üç dakika durmasına bile tahammülü yoktu patronun" diyorlar. Sürekli uyardık. Raporlar tuttuk. Kolonlar taşımıyor, fabrika eski, metal yorgunluğu var, vinçleri taşımıyor dedik. Bu olaydan dört gün önce bir canımızı daha yitirdik. Ama patronun umurunda değil. “Üretim durmasın, gerisi zamanı gelince halledilir” dediler. Yani her zaman olduğu gibi göz göre göre gelen bir katliam. Bu yüzden yaşanana iş kazası değil, katliam diyoruz. Giden canların yanında bir de geride bıraktıkları var. Canları yanmaya devam eden analar, eşler, çocuklar ve kız kardeşler. Cenazelerine katıldığımız, yanlarında olup acılarını hafifletmeye çalıştığımız aileler anlatıyor.

‘Ölümle eğitimi arasında hangi seçimi yapayım?’

"Yüreğim avucumda, diğer elim telefonda oğlundan gelecek iyi haberi bekledim" diyor bir anne. “Dakikalar sanki yıl gibi uzun geldi. Geçmek bilmeyen bir zaman dilimi.” Bu annenin beklediği haber, orada çalışan bir işçiden değil; 16 yaşında MESEM’li bir çocuktandı. Haftanın dört günü, böyle tehlikeli bir ortamda staj yapan genç bir fidan. Anne, “Hiç istemedim burada staj yapmasını, ama mecburiydi. Bizim tanıdıklarımız yok, başka bir yer bulamadık. Şimdi bu olanlardan sonra ben nasıl yollayayım oğlumu buraya, ölümle eğitimi arasında hangi seçimi yapayım?” diyor.

‘Şans eseri yaşıyoruz’

HABAŞ’ta çalışan işçi eşlerinden biri de eşinin formen olduğunu, onun çalıştığı bölüm bakımda olduğu için kalan işçiler izinde olsa da eşinin çalıştığını söylüyor. Eşinin şans eseri hayatta kaldığını belirten kadın, “Patlamanın olduğu yere giderken, arkadaşları ile beş dakika sohbet etmesi hayatını kurtardı. Onları görmese, beş dakika sohbet etmese, şimdi ben de cenaze bekliyordum” diyor.

87 yaşında bir erkek ise torununun fabrikada çalıştığını belirterek, “Arkadaşı telefonla arayıp bir malzeme istemiş. Torunum aciliyeti yok diye, yemekten sonra götürmeye karar vermiş. Torunum eğer yemek yemeseydi, şimdi yoktu” diyor. İnsan hayatı şansa bırakılamayacak kadar kıymetli olsa da bu düzende şans eseri yaşadığımızı bir kez daha gösteriyor bu yaşananlar.

‘İki evladımı bu çarka kurban verdim’

Başka bir kadın ise isyan ediyor: “Oğlumun sesini duyunca dünyalar benim oldu. Çık gel, bir sarılayım doya doya dedim. ‘Gelemem anne üretim devam ediyor, bizi yollamıyorlar’ dedi. Ortalık yangın yeri, onlarca can gitmiş, tehlike devam ediyor. Bu neyin üretimi, anlayamıyorum. Üretimden çıkan mallardan daha değersiz demek ki büyüttüğümüz evlatlar.”

Evladını kaybetmiş, cenazenin gelmesini bekleyen 75 yaşında bir anne, “Fabrika kazanının koru yüreğimde. Bu ateş nasıl sönecek? Ben de yandım o ateşte” diyor. Üstelik iki yıl önce başka bir evladını bir meslek hastalığı yüzünden kaybetmiş. Geride üç evladı kalmış. Birisi sendikalı olmak istediği için işinden atılmış, diğer iki evladı bu ülkedeki koşullar elvermediği için yabancı ülkelerde çalışıyor. “İkisini bu çarka kurban verdim, diğerlerini nasıl koruyacağım” diyor. Hep beraber hesap soracağız dediğimizde, “Onlar hesap vermez, bizim gücümüz yetmez, arkaları kuvvetli” diyor. Bu düzende acılı bir anne, giden evladı için adaleti sağlayabileceğine olan inancını yitirmiş durumda.

‘Evlatlarımız patronların gözünde çöp torbası kadarmış’

Başka bir anne ve kız kardeş resmi hiçbir açıklama yapılmamasına tepki gösteriyor. Patlamayı duyar duymaz fabrikaya koştuklarını, kapının önünde saatlerce beklediklerini söyleyerek, “Kimse bir şey söylemiyor. Evladım öldü mü, sağ mı bilmiyorum. Sonra bizi hastanelere yönlendirdiler. Hastane hastane dolaştık, kimse bilgi vermiyor. Cenazemize ulaşmamız neredeyse 24 saati buldu. Halbuki oğlum ilk çıkartılanlardanmış. Ben feryat figan oğlumu ararken, hemen yanı başımda ceset torbasında yatıyormuş. Acımızı yaşatmadılar, evlatlarımızı katledip bizden kopardılar. Bunlar yetmezmiş gibi bir de kalan eşyalarını çöp torbasına tıkılmış şekilde yolladılar. Bizim evlatlarımız onların gözünde birer çöp torbası kadarmış” dedi.

Yaşanan her işçi katliamından sonra akılda kalan sadece rakamlar gibi görünse de gerçekte yaşanan hiç de öyle değil. Patronlara servet, işçiye ölüm getiren bu kara düzen değişmeli. Yitip giden canlarımızın hesabı sorulmalı.

Görsel: Evrensel

İlgili haberler
HABAŞ'ta katledilen Kadir Özçelik’in kardeşi Şevval Özçelik: Patron ev hapsiyle ödüllendirildi

9 Kasım günü HABAŞ fabrikasında yaşanan katliamda hayatını kaybeden Kadir Kaan Özçelik'in kardeşi Şevval Özçelik; yaşanan katliamı, katliamın ardından yaşadıklarını anlattı.

HABAŞ'ta ölen mühendisin kardeşi: Ağabeyimi yöneticiler öldürdü

HABAŞ'taki iş cinayetinde ağabeyi Kadir Kan Özçelik'i kaybeden Şeval Özçelik, ölüm haberinin kendilerinden saklandığını söyledi.

Dilovası’ndan geriye kalan: Acı, öfke ve mücadele

'Hayatını kaybeden her kadının çalışma hikayesini dinledikçe örgütlü olmanın ne kadar hayati olduğunu bir kez daha anladım.'


Editörden