Emek Gençliğinin İşçi Gençlik Anketi için Eyüp-Rami’deki sanayi sitelerine gittiğimiz bir gün daha. Bu atölyelerin bulunduğu hanlar, siteler o kadar havasız, o kadar karanlık ki gergin bir şekilde ilerliyoruz hep. Dükkanların camlarından giren hava ve güneş, koridorlara kadar geliyor ancak. Burnumuzda kesilen demirlerin kokusuyla atölyeleri geziyoruz. Önceki günlerde geldiğimizde çoğunlukla erkek işçilerle karşılaşırken bugün ilk kez bir atölyede üç tane kadın işçiyle karşılaşıyoruz. Biri diğerlerine göre daha genç, anketi çözdürebilir miyiz acaba heyecanıyla yanına yaklaşıp sorularımızı yanıtlayıp yanıtlamayacağını soruyoruz. Bu esnada yanında oturan kadının da annesi olduğunu öğreniyoruz. Annesi, ilk başta anketimizi çok anlayamıyor ancak tekrar anlatınca ve kızıyla yapmak istediğimizi dile getirince “Onun okuma-yazması yok” diyerek bizi başından savuşturmaya çalışıyor. Kızının da 17 yaşında olduğunu öğreniyoruz o sırada. Halbuki kızı, biz onunla anket yapmak istediğimizi söyleyince heyecanlanmış hemen annesine bakmıştı. Sonrasında biz yine ikna etmeye çalışırken bu kez atölyede çalışan bir erkek işçiyi çağırıyor ve “Ben anlamıyorum bununla konuşun” diye bizi “kıdemli” bir işçiye yönlendiriyor. Ardından ona da derdimizi anlatıyoruz. Böylece zar zor kabul ediyorlar genç arkadaşımızla anket yapılmasını. 
Tam anket için arkadaşımızın yanına geçtiğimizde az önce bize cevap veren işçi hemen yanımızda bitiveriyor. İş yapıyormuş gibi gözükse de anket sorularını genç kadına sorarken onun yerine cevaplar veriyor. Çalıştığı sektörü -kozmetikmiş- bile adamdan dinliyoruz. Genç kadının ağzından bir cümle almaya çalışmak güçleşiyor.
Genç kadın, ne aldığı ücreti biliyor ne de ne kadar çalıştığını. “İşyeri dendiğinde aklına ne geliyor” ya da “İşe gelirken kendini nasıl hissediyorsun” diye sorduğumda, onun yerine yine karşımızda olan adam cevap veriyor. Mümkün olduğunca oldu bittiye getirmeye çalışırlarken bir şekilde anketi bitiriyoruz. Anket sonuçlarını ulaştırmak ve belki sonrasında bir çay içmek için numarasını istediğimde çekindiğinden vermek istemiyor, o esnada da annesine bakıyor yine.
Bu sırada diğer iki kadınla konuşan arkadaşım da kadınların yaşadığı zorlukları dinliyor onlardan, bir taraftan çalışmaya devam ederlerken. Gaziosmanpaşa'da eski sevgilisi tarafından öldürülen kadını anlatıyorlar arkadaşıma. Tekrar buraya gelmek için kadın işçilerle sözleşip ayrılıyoruz. 
Oradan çıkıp tekrardan atölyelere bakmaya devam ediyoruz başka kimlere rastlayacağız diye. O esnada bir demir doğrama atölyesinde çalışırken çok zorlandığı apaçık belli olan tek başına çalışan bir kadına denk geliyoruz. Onunla anketimiz için konuşamasak da kendini işine kaptıran bu kadın işçiyi selamlıyoruz.  
Anket süreci boyunca gittiğimiz her atölyede, dükkanda konuştuğumuz işçilerin çoğu, soru sorduğumuzda cevaplarını yanımızdaki erkek arkadaşa veriyorlar. Atölye içerisinde herkes erkek olduğu için orada olmamızla dikkat çekiyoruz. Konuştuğumuzda da adeta yok oluyoruz. Saat de ilerledikçe anketi sonlandırıp ayrılıyoruz.

Görsel: Canva pro yapay zeka