İşçi ve emekçi kadınlar 8 Mart’a saatler kala, alanlarda kız kardeşleriyle birlikte olmanın heyecanını yaşarken mücadeleyi de önümüzdeki günlere, haftalara ve aylara yaymanın sorumluluğunu taşıyor. İşçi kadınlar, 8 Mart’a giderken ve daha sonrasında da bir mücadele konusu olan kreş hakkı, tam zamanlı ve güvenceli iş, çalışma saatlerinin düşürülmesi ve ücretlerin insanca yaşanılabilecek seviyeye yükseltilmesi, iş yerinde onurlu çalışma koşulları gibi taleplerini yazdı...

Çalışma saatleri kısaltılsın, ücretler artırılsın!

Özel güvenlik görevlisi bir kadın

İstanbul-Esenyalı

Bir buçuk yıldır, kurumsal bir sitede güvenlik görevlisi olarak çalışıyorum. Daha önce de farklı yerlerde bu mesleği yaptım.

Dışarıdan insanlara, kolay gibi görünen bu meslek maalesef öyle değil. Şu an 12 saati bulan uzun mesailerle; iki gün gündüz iki gün gece şekilde çalışıyoruz. İnanılmaz zorlanıyorum. Çünkü çalıştığımız yerde bizden kaliteli bir hizmet bekleniyor ama bizim ne kaliteli mola saatlerimiz var ne de ayrı bir dinleme yerimiz. Çalışma saatlerimiz uzun, çocuklarımla sağlıklı vakit geçiremiyorum. Aldığımız maaşta cabası. Ay başını zor getiriyor, ailemi güçlükle geçindiriyorum. “Büyük devlet, kalkınan ülke” nerede göremiyorum, hayatımın hiçbir alanında varlıklarını hissedemiyorum. Bu yüzden biz işçi ve emekçilerin birlikle hareket edip hakkımızı aramamızdan başka bir çaremiz olmadığını düşünüyorum. Örgütlü mücadele er ya da geç kazanım sağlar!

Ücretsiz kreş, güvenceli ve tam zamanlı çalışma istiyoruz!

Gülşen Balta

İstanbul-Esenyalı

Tekstil sektöründe senelerce tam zamanlı olarak çalıştım. Yaşadığımız maddi sorunlar yüzünden geçici süreliğine yarı zamanlı olarak bir atölyede çalışmaya başladım.

Öncelikle 15 kadın, küçük bir atölyede, iki vardiya şeklinde yarı zamanlı çalışıyoruz. Altı saatlik mesaimizde yalnızca bir defa 15 dakikalık mola hakkımız var. 15 dakikalık molamızın dışında yemek hakkımız bulunmuyor. Tuvalete dahi bir dakikada gidip gelmek zorundayız. Bu koşulların, tam zamanlı çalışırken yaşadıklarımdan çok daha zorlayıcı olduğunu fark ettim. Bu ağır koşullardan birlikte çalıştığımız işçi kadın arkadaşlarımız da memnun değildi. Ancak çoğu, çocuklarını bırakacakları bir yer olmadığı, okul çıkışlarına yetişebilmek için yarı zamanlı çalışmak zorunda kalıyor. Sigortasız, servissiz ve güvencesiz çalışmamıza rağmen aldığımız ücretler asgari ücretin çok altında kalıyor. Çalışma koşulları patronların insafına bırakıldığında emek sömürüsü artıyor; küçük atölyelerde iş güvenliği önlemleri olmadan, düşük ücretlerle ve ağır şartlarda çalışmak zorunda kalıyoruz. Bu nedenle devletin gerekli denetimleri yaparak işçilerin haklarını ve güvenliğini koruması gerekiyor.

Eğer mahallelerde kadınların gönül rahatlığıyla çocuklarını teslim edebilecekleri ücretsiz kreşler olsaydı, çoğu işçi kadın güvenceli ve tam zamanlı çalışmayı tercih ederdi.

8 Mart’a giderken ücretsiz kreş, insanca yaşayabileceğimiz ücret ve güvenceli çalışma koşulları talebimizi yeniden dile getiriyoruz.

Talebimiz net: İnsanca yaşanılabilecek bir ücret!

Eşi tersane işçisi olan kadın

İstanbul-Esenyalı

2026 yılının üçüncü ayına girdik ve tersane zamları yeni açıklandı fakat beklediğimiz gibi bir sonuç elde edemedik. Artan zamlardan sonra maaşlarda güzel bir artış olmasını temenni ediyorduk fakat beklediğimiz gibi bir sonuç ne yazık ki elde edemedik.

Kiracıyız ve iki çocuğumuz var. İkisi de öğrenci. Okul masrafları, kira, çocukların ihtiyaçları, evin giderleri; hepsini düşününce nasıl karşılayacağız kara kara onu düşünüyoruz. Her şeye zam geldi, maaşa yapılan zammın hiçbir önemi kalmadı. Maaş cebimize girmeden gidiyor; resmen kaşıkla verip kepçeyle geri alıyorlar.

Ama işçi ve emekçilerin bir araya gelerek bu düzeni bozacağına olan inancım tam. Bunun umudu ve çocuklarımızın geleceği için herkesin artık buna dur demesi ve bir araya gelerek daha güçlü hale gelmesi ümidi ile…

İnsanca ve onurlu çalışma koşulları istiyoruz!

Metal işçisi genç bir kadın

İstanbul-Esenyalı

Metal fabrikasında çalışan 22 yaşında genç bir işçiyim. 8 Mart’a giderken kadınların fabrikada nasıl zorluklarla çalıştığını dile getirmek istedim. Çoğunluğu kadın işçilerden oluşan bir fabrikada 35 kişiyiz. Çalışma koşullarımız zor ama aldığımız ücret değişmiyor. Artık bant sistemi olduğu için, yanımızda yedek eleman olmadığından dolayı tuvalete gitmemiz gerektiğinde bile saniyeleri sayıyoruz.

Peki biz bu zorlukları nasıl aşacağız? Bu zorlukları el ele verip, birlik olup aşabiliriz. Bugün fabrikada yaşadığımız ağır çalışma koşulları karşısında, yarın sokakta bir kadın cinayeti karşısında yan yana gelip, el elle verip mücadele etmeliyiz. Biz yan yana gelmezsek her yerde ezileceğiz. Birlik olup birbirimize kenetlenmeliyiz.

Benim gibi, çalıştığı fabrikada müdürlerin, amirlerin hakaretine maruz kalan; emeğine saygısızlık yapılan tüm işçi kadınları 8 Mart’ta alanlarda olmaya ve sonrasında da mücadeleyi sürdürmeye çağırıyorum.

Sendikalar kadın işçilerin sözüyle yönetilsin!

Ford Otosan işçisi

Kocaeli

8 Mart, bu yıl fabrikamızda o kadar az konuşulan bir gündem oldu ki. Sorsak kendini kadın hakları savunucularının öncüsü sayan Koç Holding’in şovmen işleri bile yok bu yıl. Sendikanın tek planı yine sadece Ankara’ya bazı kadınları götürmek oldu. Türk Metal bizi şaşırtmamaya devam ediyor. Geçtiğimiz haftalarda yapılan temsilciler komisyonunda Uysal Altundağ, bir kadın işçiler bürosu kurulacağını söyledi. Ancak şubeye ne zaman ve nasıl olacağına dair sorduğumuzda bir bilgileri olmadığını söylediler. Bu işleri de büyük ihtimalle laftan ibaret olacak ancak biz kadınlar bunun peşine düşersek kurdukları platform da işlevli bir hale gelebilir.

Fabrikadan 8 Mart nasıl görünüyor: Kadınlar o kadar meşgul ki ramazan ayı olduğu için her akşam iftarlar, misafirler, yemekler... “İşte yoruluyoruz, evde bir daha yoruluyoruz” diye başlayan isyan cümleleri... Bizim fabrikada 8 Mart’a böyle gidiyoruz.

İşte 8 Mart tam da emeğinin karşılığını alamayan kadınlar için var. 8 Mart günü bir tatlı az yapalım, eylemlere gidelim. Çünkü bize bizden başka fayda yok. 8 Mart dünya emekçi kadınlar gününde hep beraber alanlara!

Fotoğraf: Ekmek ve Gül