Dün Elazığ Medikal Hospital'ın önündeydik. İşten çıkarılan emekçi arkadaşların başlattığı eyleme, "yanınızdayız" demek için gidilmişti.

Orada öyle gözler vardı ki, anlatması çok zor. Aylarca maaş alamamış, evine ekmek götürememiş, çocuğuna "yarın" demiş, ama yine de bir gün bile hastasını, işini yarıda bırakmamış insanların gözleriydi onlar.

Gözlerinde hem korku vardı, hem umut. Hem çaresizlik vardı, hem de "Bizi biri duysun" diyen bir bakış.

İçini döktü bir kadın işçi:

"Başımıza ilk defa böyle bir şey geldi. Ne yapacağız, nereye gideceğiz, nasıl bir yol izleyeceğiz hiç bilmiyoruz. Aylarca maaşımızı alamadık ama yine de görevimizi ihmal etmedik. Son ana kadar işimizin başındaydık. Şimdi sesimizi duyan olmadı. Bizi yönlendirecek, elimizi tutacak, yanımızda duracak kim varsa, herkese çağrı yapıyoruz."

Orada, ulaşılabilen herkesle yanlarında olundu. Sarılındı, söz verildi:

"Yalnız değilsiniz. Bu süreçte sonuna kadar yanınızda olunacak. Tüm haklarınızı alana kadar, her durumda sizinle birlikte mücadele edilecek."

Belki bu satırlar okunurken içte aynı sızı hissediliyor. Belki başka bir yerde aynı çaresizlik yaşandı. Ne olur bilinsin yalnız olunmadığı... Birbirine sarıldıkça, ses daha gür çıkacak, yürek daha güçlü atacak.

Onlar haklarını alana kadar, o gözlerdeki tedirginlik yerini huzura bırakana kadar orada olunacak. El ele, gönül gönüle.

Sevgiyle ve dayanışmayla...

Fotoğraf: Evrensel