Hayat pahalılığı çoğu zaman televizyonlarda sayılarla anlatılıyor: Enflasyon, zamlar, maaşlar, kiralar... Ancak bir lise öğrencisi olarak benim gördüğüm hayat pahalılığı aslında rakamlardan önce evde yapılan hesaplarda başlıyor.
Ekonomiyi anlamak için uzman olmaya gerek yok. Bazen market alışverişine bakmak, ailelerin konuşmalarını duymak veya bir şey isterken iki kere düşünmek bile birçok şeyi anlatıyor. Bugün birçok ailenin geliri, isteklerden çok temel ihtiyaçlara ayrılıyor. Kira, faturalar, mutfak masrafları, ulaşım ve eğitim derken insanlar artık “Bunu alabilir miyim?” yerine “Bunu biraz daha erteleyebilir miyim?” diye düşünüyor. 
Özellikle tek kişinin çalışarak bir aileyi geçindirmeye çalışması büyük bir yük. Bir insanın kazandığı maaş sadece onun parası değil sonuçta; bir evin düzeni, çocukların ihtiyaçları ve bazen bütün bir ailenin hayatı anlamına geliyor. Bu yüzden ekonomik sorunlar o evde yaşayan herkesi etkiliyor.
Biz öğrenciler de bunun dışında değiliz. Belki faturaları biz ödemiyoruz ama evde yapılan hesapları görüyoruz. Eğitim için ücretsiz diyorlar fakat bu doğru değil. Okul üniformaları, kırtasiye masrafları, okul için alınan ücretler derken oldukça pahalıya mal oluyor. 
Ben bir öğrenci olarak bile bu kadar hesap yapmak zorunda kalıyorsam belli ki değiştirilmesi gereken bir şeyler var. Hayatı toz pembe değil, tozlu pembe olan gençleriz biz. En önemli ve en basit hakkımız olan eğitim için bile tomar tomar para harcıyoruz. İsteklerimize ne vakit ne de bütçe kalıyor çoğu zaman. Biz gençlerin ekonomiden haberi olmadığını sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Her şeyi biliyoruz, haberimiz var. Fakat biz artık, bazı şeylere çaba göstermeden sahip olmak istiyoruz. Eğitim gibi temel bir hakkımız için bile hesap yapmak istemiyoruz. Artık genç gibi olmak istiyoruz. Gerçek bir genç gibi...

Fotoğraf: Pexels