Keşke hayat ailemizin bizi büyütmeye çalışırken bizi aldığı cam fanusta devam edebilse. Biz büyüdükçe cam fanusumuz aynı kaldı; sığamadık, kırıldı ve camları bize batarken can kırıklığına dönüştü. 

Ailemin tek çocuğuyum ve üzerime titreyerek büyüttüler demek yanlış olmaz. Görece maddi durumumuz iyiydi. Eğitimim ve isteklerim için sınırsız bir limit koşulmuştu tek şartla; onlar izin verdiği kadar dış dünyayı tanıyacaktım. Yani onlar izin verdiği sürece dışarı çıkabilecek, insan tanıyabilecek, arkadaşlarımı ilk onlarla tanıştıracak, beğenmezlerse arkadaşlığımı devam ettirmeyecektim. Normal olanın bu olduğunu, hayatın bu şekilde yürüdüğünü düşünerek büyüdüm. Cam fanusumun yansımasından sadece kendimi görebildiğim için dış dünyaya adeta üç maymun oynuyordum. 

Üniversiteye kadar bu durum böyle devam ederken üniversitede bir şeyler değişmeye başladı. Çevremdeki insanlar özellikle bir yere gideceklerse ya da birinde kalacaklarsa ailelerini arayıp sadece yapacakları şeyi söylüyorlardı. Oysa ben kendi akrabalarımın evinde bile daha önce kalmamıştım. Gözlemlerim, bir şeylerin bana öğretilen halinin yanlış olduğunu fark etmemi sağladı. Üniversite son sınıfa kadar sadece benim ailemin yanlış olduğunu bilip susarak geçirdim. 

Son sınıfta biriyle tanıştım stajım sırasında. Farklı, kuralsız, kendi doğruları olan bir insandı. Hayranlıkla başlayan ilgimin sonrasında aşka evrildiğini fark ettim. İlk çatlak sesleri ona duymaya başladığım hayranlıkla eş zamanlı oldu. Benimle konuşmak istediğinde inanamamıştım çünkü; onun kuralsızlığının yanında benim sınırlı dünyam onun yanına kendimi yakıştıramamamı sağlamıştı ve konuşma olmadan bitmesini sağlamıştım. Kendi kendime bu yaptığımın yanlış olup olmadığını sorup durduğum günlerde, yanıma elinde bir fincan kahveyle geldi ve konuşmayı o başlattı. Benimle sıkılır diye düşündüğüm insan her şeye beni de çağırmaya başladı. Kendimi ilk defa özgür hissettiğim günlerde ailemle daha önce hiç olmadığı kadar tartışıyordum.

Kendimi onun yanında en bilge, en güzel, en iyi hissettiğim ve kendimi en tepede sandığım günlerden birinde evlenme teklifi almıştım. Mutluluğum katlanarak artarken bu düşünce hiç aklımdan geçmemiş olsa bile evet demekten kendimi alıkoyamadım. Onu ailemle tanıştırmak için hemen ertesi günü ailemin yanına götürdüm. Gözümde o kadar farklı, ulaşılmaz, mükemmel ve herkese kendini sevdiren biriydi ki ailemle tanışır tanışmaz bütün sorunlar çözülecek sandım. Hiç öyle olmadı, aksine daha tanıştıkları an memnuniyetsizliklerini belli edip bu işin bir an önce bitmesi gerektiğini söylediler. Sözlerini dinlememem durumunda onları ölmüş saymamı söyleyen babamdı. Bir çatlak daha. O elimden tutuğu gibi ailemin karşısında dimdik durdu ve izin verseler de vermeseler de bir hafta içinde evleneceğimizi gelmek isterlerse de yerlerinin hazır olacağını söyledi. Daha da hayran olup aşık olmak bu olsa gerekti. Tuttuğum elden emin olduğumu sandığım bir andı. 

Düğüne benim ailemin gelmeyecek olması nedeniyle her şeyle onun ailesi ilgilendi. Ben köşede onların aile bağını izlerken buldum kendimi. Gelinliğimi seçerken, alınan her kıyafetimi giyip babamın yanına gidip kendimce yaptığım defilelerim geldi aklıma. Yalnızlığım daha da can yakarak kendini gösterirken kendimi tutamayıp bir köşeye geçip ağladım. Gözyaşlarımın arasında annemi görür gibi oldum ve birinin bana sarılmasıyla ağlamam daha da şiddetlendi. Biraz sakinleştiğimde karşıdaki kişi gözyaşlarımı silmem için peçete uzattığında ancak annem olduğunu anlamıştım. Tekrar ağlayacak gibi olduğumu anlayınca hemen konuşmaya başladı. Yanlış yaptığımı ama ne olursa olsun yanımda olduğunu, vazgeçmek istediğim an ona gitmem gerektiğini söyledi. Bunun gerekmeyeceğini içimden haykırırken dilim tamamdan fazlasını söyleyemedi. 

Düğünümüz adeta peri masalarından fırlamış gibiydi. Annem babamı da ikna edip getirmişti. Düğün hazırlığındaki kimsesizlik gitmişti. Onun yerine tarifsiz bir mutluluk vardı içimde. Babam, ne yaparsam yapayım nefes aldığı sürece yanımda olacağını ve bir şey olursa hemen ona koşmam gerektiğini söylüyordu. 

Evliliğimizin ilk ayı adeta bir rüyadaydım. Ailemle aram düzelmişti, bir iki kere onlara gidip geldik. Sanki en yüksekteydim; ben olmazsam o bir hiçmiş gibi her kararını bana sorarak alıyordu. Sonra sanki bir anda bu büyü bozuldu. En tepeden, beni oraya o çıkartmamışçasına itti ve zaten çatlakları olan fanusumdan kalan parçalar kolumu kanadımı paramparça etmeye yetti. 

Benim onsuz bir hiç olduğuma ve kendime ait hiçbir şeyimin olmadığına beni inandırmaya çalışıyordu. Fiziksel olarak hiçbir şeyi yoktu ama kendime olan güvenimden eser de yoktu. Her geçen gün benliğimden bir şeyler kaybediyordum çünkü hak etmediğimi bana bile inandırıyordu yavaş yavaş. 

Her şey o kadar hızlı olmuştu ki üniversite mezuniyetimin olduğunu tamamen unutmuştum. Dört yıl boyunca onca uykusuz geceyi, o kadar stresi bana birkaç ayda yaşattıklarıyla unutturmayı başarmıştı. Onca emeğime rağmen o kadar kendimden uzaklaşmış, o kadar kötü ve o günü bile hak etmiyormuş gibi hissediyordum ki provalara bile gitmek istemiyordum. Arkadaşlarımın ısrarı ve onun arkadaşlarımın yanında eski haline dönüşüp beni okula bırakmasıyla ancak gidebilmiştim provalara. 

En yakın arkadaşım zaten bir problem olduğunu anlamıştı aramalarına dönmeyince. Soru sorduğunda cevap vermeyişim onu daha da korkutmuş olsa gerek ki beni yanına çekip ne olduğunu sormaya başladı. Cevap veremiyordum, hem bunu yapabilecek gücü kendimde bulamıyordum hem de sanki ağzımı açtığım an yanlış bir şey söyleyecekmişim gibi geldiği için ya kısa kısa ya da hiç cevap veremiyordum. Kendi evine götürdü beni, kendime gelmem ve bana ne yapıldığını fark etmem için. Bir bebeğe hayatı tanıtıyormuşçasına sıfırdan ve titizlikle beni bana ve onu anlatmaya başladı bir şeyleri fark ederim umuduyla. Bunca ay ilmek ilmek işlenmiş ve unuttuğum kendimin en azından bir zamanlar var olduğunu hatırlatmıştı bana. 

O arayınca elim ayağıma dolaştı. Sanki yasak bir şey yapıyormuşum gibi bir telaşa kapıldım. Açarken telaştan olsa gerek kekeledim. Beni taklit ederek bir telefona cevap verirken bile nasıl bu kadar aciz olduğumu, benimle evlendiğine şükretmem gerektiğini söylediğinde her gün duyduğum şeyler olduğu için çok umursamadım. Ama hepsini bağırarak söylediği için arkadaşım hepsini duydu. Telefonu kapatır kapatmaz boşanmam için gerekli ne varsa yapmaya hazır olduğunu söylediğinde çok şaşırdım. Evet söyledikleri ağırdı ama bunun için boşanılır mıydı? Bu ihtimali aklımın bir köşesine not ettikten sonra şu an buna gerek olmadığını söyleyip her şey için teşekkür ettim. 

Eve gittiğimde boşanma konusunu araştırmaya başladım. O eve geldiğinde biriyle konuşuyordu, beni umursamadan konuşmaya devam etti ve bir sevgilisi olduğunu gözüme soka soka anlatmış oldu. Davalara daha da hızlı bakmaya ve kendi ideallerime dönmeye çalışırken bir yandan da psikolojik şiddete ve aldattığına dair kanıt topluyordum. O kadar kolay olmuştu ki kanıt toplamam. Gözünde o kadar acizdim ki böyle bir şey yapabileceğime ihtimal bile vermemişti. 

Boşanma davası için gerekli her şey elimdeyken bir yandan da iş aramaya başladım. İş bulup çalışmaya başlayınca bir şeylerin ters gittiğini fark edip aramızı düzeltmeye çalıştı. Ayak bağı olmasın diye affetmişim gibi yaparken de ev aradım. Evi de bulup eşyalarımı toplamaya başlamadan önce davayı açtım ve taşınırken benden ona kalan tek şey boşanma evrakları oldu. Baştaki hayranlığım önce aşka dönüşmüştü. Bana ne yaptığını fark edince nefrete... Beni tekrar kendine bağımlı etmek için aramızı düzeltmeye çalışan halini görünce tiksintiye... Ve en sonunda kendi ayaklarım üzerinde durmaya başlayınca bir hiçe dönüştü.

Görsel: Canva AI