Hiç kolay olmayan bu kez zor olmadı; ablam gelip de bizimkine, “Cumartesi kadın konseri var, Elif’i de götürüyorum” deyince, sadece “Akşam değildir” diyebildi. “Yok gündüz, 5’te evdeyiz, merak etme” dedi ablam. Bir ablama bir de kocama bakıyorum pinpon topu gibi, kalbim çarpıyor.

Bunca yıl ablamın verdiği dergide tanıdığım, kırık camlı bir telefon ile takip ettiğim, izledikçe oturduğum yerden alkışladığım... Ablamın; o hiç yerinde durmayan, hep ayakta Sevda vekilin kadınlarıyla olacağım.

Abla abla dediysem öz ablamdan daha kıymetlidir. Benim bu ablam her eksiğime koşar, ekmeğini bölüşür, işte ondan bizimki hem güvenir hem de az çekinir ablamdan.

Pır pır yürekle ne giyeceğini şaşırdım ama biliyorum biraz mor olmalıydı. Ezberimde duruyor, illa bir şey mor olmalı. Vallahi buldum anamın mor eşarbını, boynuma doladım, hazırım.

Şu işe yaramaz metro, bu kez bizi uçurur gibi götürdü. Merdivenleri çıkamıyorum, heyecandan dilim kurudu. Ne büyük salon! Kadınlar rengarenk, ışıl ışıl gözleri... Nereye bakacağımı şaşırdım.

Kimi hoşgeldin dedi, kimi sarıldı ablama. Kimi arkamı sıvazladı. Hepsi rüya gibiydi. Sanki beni 40 yıldır tanıyorlar. Oturduk. Bu kadınlar ablamın evine geldiğinde izin vermemişti bizimki, oysa mevlüt var demiştim, yine de gidememiştim. Ama şimdi buradayım işte.

Sağa sola bakmaktan, herkesi gözlemekten, konuşanları dinlemekten bıkmıyorum hiç. Kürsüye biri çıkıyor. Resimlerinden videolarından tanıyorum onu; can kadın dediğim, herkese koşan Sevil başkan bu. O konuşuyor; benim aklım, fikrim, gözüm onda. Her kelimesi ruhuma işliyor. Aman ne bu böyle... Tanımadan sevdiğim avukat hanım, sen çok yaşa dermanımız ol diyorum içimden. Kelimeler gidip geliyor; “kadın ölümleri”, “katil kocalar”, “dayanışma büyütür”, “birlik yaşatır”, “mücadele”...

Mest oldum, Adana Ekmek ve Gül kadın grubu türküler söyleyecekmiş. Dalıp gittim, can buldum, eşlik ettim onlara, alkışladım. Bitmesin istedim. Usulca ablama sordum:

“Bir şey soracağım ablam. Kusura bakma ama buradaki bütün kadınların kocası, hep iyi midir? Hepsi sakin, bağırmayan, kızmayan, hep hizmet beklemeyen, izin veren, şiddeti olmayan yani bizimki gibi olmayan kocalar mıdır?”

Gülüyor ablam: “Yok kız Elifim, bizim de çürük cevizlerimiz var olmaz mı! Diretiyoruz, direniyoruz, mücadele ediyoruz birlikte olmak için.”

İkimizde çürük cevize kıkırdıyoruz...

Çıkarken, girdiğim gibi değilim artık. Tanış olduklarıma sarılıyorum, “Bir daha görüşelim” lafına baş sallıyorum, ellerini sıkıyorum, gülerek koluna giriyorum ablamın: “İyi ki geldik, iyi ki varsın, varsınız sağol.” Gülüyor, “Asıl sen sağol, geldin gücümüze güç kattın Elifim.”

Metroda gözüm dışarıya dalmış, kulaklarımda “mücadele, yaşatır, birlik, bir olmalıyız, kadın cinayetleri politiktir, ekmek istiyoruz ama gül de istiyoruz” sözcüklerinin uğultusu var, dönüyorum: “Abla bunları da yazarsan bir şeyde benden yazar mısın bugüne?” “Söyle bakalım” diyor.

“Erkek evin direğidir ama sadece kalası. Yine gülüyoruz ama bu sefer kahkahalı...

Ev yolunda uğultum devam ediyor: “Kadın cinayetleri politiktir. Dayanışma yaşatır. Yaşasın ekmek ve gül. Erkek şiddetine hayır...”

Sarılıyoruz birbirimize. “Abla, ay başında ekmek ve güle beni de götür olur mu; şimdilik bizimkine, kahve içeceğiz diyelim, sonrasını ben koparacağım. Peki ya yarın? Yarın kadınların bir yürüyüşü varmış; ne görkemli, ne heyecanlı el ele, omuz omuza haykırarak yürümek... Özgürce bağırmak ne güzel olurdu; Orada olmak, orayı yaşamak, halaya karışmak ne güzel olurdu.”

Eve girdiğimde bizimki televizyon karşısında. Usulca mutfağa geçip bu kez kendime bir kahve yaptım, sadece kendime. “Bir çay koy da içelim” sesini işittim.

“Koysaydın ya Hüseyin!” Nasıl dedim bu lafı, hayret! Gözüm masada duran ekmeğe, aklım dilimde kalan sözlere takıldı.

Evet ekmek istiyoruz ama gül de.

Yaşasın kadın dayanışması.

Yaşasın kadın dayanışması!

Not: Yazar, Adana Ekmek ve Gül'ün etkinliğinin izlenimi Elif'in ağzından kaleme almıştır.
Fotoğraf: Ekmek ve Gül