Herkese merhaba,

Bu satırları yazarken ellerim hâlâ titriyor. Çünkü bazı yaralar zamanla kabuk bağlasa da izi kalıyor. Ama bilmenizi isterim ki o izler utancımın değil, direnişimin kanıtıdır. Ben cinsel saldırıya uğradım. Sonrasında susturulmak istendim. İftiralara maruz kaldım, yetmedi failin ailesi tarafından tehdit edildim. İlk zamanlar korktum. Çok korktum. Geceleri uyuyamadım. Aynaya baktığımda kendime inanmakla herkese karşı kendimi savunmak arasında sıkışıp kaldım. Bana yaşatılanın hesabını sorarken ben suçluymuşum gibi hissettirildi. Bu o kadar ağır geldi ki ağır ilaçlar kullanmak durumunda kaldım, hastanede tedavi gördüm ama pes etmedim. En acısı neydi biliyor musunuz? Beni tanımayanların, hikayemi dinlemeden karar vermesiydi. Ama pes etmedim. Her korktuğumda kendime şunu söyledim: “Ben gerçeğim. Gerçek susmaz.” Adliye koridorları arkadaşım oldu hatta sırdaşım, ben savaşırken o beni izledi tek olmadığımı hissettirdi…

Tam 6 ay 21 günlük bir mücadelenin sonunda başardım, o koridorlar hakkım olanı verdi. “Tükenmedim, güçlüyüm” diyemem, çok düştüğüm anlar oldu ama içimdeki acı dinmedikçe savaşmak zorunda hissettim kendimi. Çünkü bu sadece benim davam değildi. Bu, susturulan tüm kadınların davasıydı ve sonunda gerçek yerini buldu. İndirimsiz 12 yıl ceza verildi.

O gün adliye kapısından ilk çıktığımda kendimi aylarca hapsedildiği kafesten kurtulmayı başarmış, özgürlüğüne kavuşan bir kuş gibi hissettim, hıçkıra hıçkıra ağladım. Bu sefer bu ağlayış canımın acısına değildi, yeni hayatımın ilk sayfasınaydı…

Hâlâ canım acıyordu ama artık biliyordum: Ben kazanmıştım. Şimdi buradan sizlere sesleniyorum. Eğer sen de yaşadığını anlatmaya korkuyorsan, eğer tehdit ediliyorsan, yalnız hissettiriliyorsan, eğer “kim inanır ki bana” diyorsan önce kendin inan, sonra adalete, sonra bizlere... Yalnız değilsin. Unutma, utanç sana ait değil. Korku geçici ama cesaret, bir kadının hayatını ve başka hayatları değiştirebilirmiş. Ben buradayım. Biz buradayız. Artık susmuyoruz!

Görsel: Canva pro