Geçimimi pazarda sebze satarak, hayvancılık yaparak sağlıyorum. Aynı köyde yaşadığım bir erkek tarafından birkaç kez taciz edildim. Korkuyorum ama mücadele edeceğim. Bu adam ceza alsın istiyorum. İlk, toplu taşımada beni taciz etti. Vücuduma dokundu. Şok oldum. Kimse fark etmedi. "Beni taciz ediyorlar" demeye çekindim. Sadece "Aracı durdurun, ineceğim" diye bağırabildim. 

Yaşadıklarımı eve gidince eşime anlattım. O da sağlık sorunları nedeniyle çalışamıyor. O da, “Belki yanlışlıkla olmuştur, bakalım tekrar edecek mi?” dedi, şikayeti erteledik. Ama bununla bitmedi. Köyde etrafta insanlar varken bir şey yapamaz diye düşündüm. Ama tam fideleri alacakken tekrar taciz etti beni. Bağırdım ama kimse duymadı. İttirip kaçtım. Hayvanlarımı otlatırken de peşimi bırakmadı. 

Yaşadığım korkunun etkisiyle bir süre ne yapacağını bilemedim. Jandarmaya gidip şikâyetçi oldum. Yaşadıklarımı paylaştığım kişilerden bazıları “Belki sen istemişsindir” diye beni suçladı. Ben iki çocuk annesiyim. Onlar okusun diye çalışıyorum. Tek derdim çocuklarımın geleceği.

Pazarda tanıştığım bazı kadınlar bana destek oldu, sosyal hizmetlere yönlendirildi. 

Ben emeğimle geçiniyorum. Ama artık korkuyorum. Hayvanları otlatmaya bile gidemeyeceğim diye düşünüyorum. Geçimimi nasıl sağlayacağım?

Korkuyorum ama vazgeçmeyeceğim. Bu adam ceza alsın diye elimden geleni yapacağım.

Görsel: Canva