Ben bir gıda fabrikasında çalışan bir kadın işçiyim. Aldığım ücret ne yazık ki en temel ihtiyaçlarıma bile yetmiyor. Geçinebilmek için kredi kullanmak zorunda kalıyorum. Maaş daha elimize geçmeden eriyor; kira, faturalar ve ulaşım giderleri her geçen gün daha da ağırlaşıyor. Hayat pahalılığı artık sadece bir şikâyet değil, günlük yaşamımızı belirleyen bir gerçek haline geldi.

Çalışma koşullarımız da giderek ağırlaşıyor. Az işçiyle çok iş yapmaya zorlanıyoruz. Ağır kaldırmak zorunda kalıyoruz ve bu durum bel ağrısı başta olmak üzere sağlık sorunlarına yol açıyor. Ama ne yazık ki sağlığımızı düşünen yok. İş güvenliği konusunda da kendimizi güvende hissetmiyoruz. Zaten bu kadar az işçiyle, bu kadar yoğun tempoda çalışırken ne kadar güvenli olabilir ki?

En büyük sorunlarımızdan biri de korku. Sendikayı ağzımıza bile alamıyoruz. Çünkü işten çıkarılma korkusu sürekli üzerimizde. Hak aramaya kalktığımızda karşımıza hemen işten atılma tehdidi ya da mobbing çıkıyor. Bu yüzden birçok işçi sessiz kalmak zorunda bırakılıyor.

Bugün geldiğimiz noktada 1 Mayıs’ın anlamı da bizim için sorgulanır hale geldi. Açık söylemek gerekirse, 1 Mayıs artık işçinin bayramı gibi hissettirmiyor. Daha çok işçi dışındaki herkesin kutladığı bir güne dönüşmüş durumda. Oysa bizler için 1 Mayıs; hakkımızı, emeğimizi ve insanca yaşam talebimizi haykırdığımız gün olmalı.

Eğer gerçekten sözümüzü söyleyebileceğimiz bir 1 Mayıs olsaydı, en başta ücretlerimizin insanca yaşayacak düzeye çıkarılmasını ve sendikalı olmanın tüm işyerlerinde bir hak değil zorunluluk haline gelmesini haykırmak isterdik.

Patronlara söylemek istediğim bir şey var: Sizi zorla mı patron yaptılar? Bizim emeğimiz olmadan hiçbiriniz o koltuklarda oturamazdınız.

Sendikacılara da bir sözüm var: Siyasi parti gibi davranmaktan vazgeçin, gerçekten işçinin yanında olun.

Bizim istediğimiz çok şey değil. Maddi olarak insanca yaşayabilmek ve adaletli bir düzen. 1 Mayıs’a giderken talebimiz de, umudumuz da bu.

Görsel: Canva Pro Yapay Zeka